در تاریخ ۲۶مهر ۱۴۰۳، بیانیهی مشترک اتحادیه اروپا و شورای همکاری خلیج فارس، اعتراضات گستردهای را به وجود آورده است. اما سوال اینجاست که چرا هیچ کسی در ایران، پاسخ مستقیم و عملیاتی به امارات نمیدهد؟ آیا عزت قربانی ریال شده است؟
از سه سال پیش امارات به مرور مسئلهی جزایر را به سازمان ملل برد. و قبل از آن، تمامی اعضای دائم شورای امنیت را به طرف خود کشاند. اما متاسفانه نگاه داخلی به موضوع تقلیلگرایانه و عموما مبتنی بر امر امنیتی و ناتوانی نظامی این کشور کوچک در مقابل ایران بود. حال اینکه مسئله میتواند به فشاری جدی در عرصه جهانی ختم شود. گرچه هیچ زمان تبدیل به چیزی روی زمین نخواهد شد اما برای کشور هزینهزا خواهد بود.
اینجاست که باید دوباره بپرسیم که چرا پاسخ داده نمیشود و اساسا پاسخ چیست؟
مشکل از آنجا شروع میشود که متاسفانه در دهه نود، اتکای ارزی کشور در دبی و بر روی درهم انداخته شده است. همین حالا هم نفت ایران به چین فروخته میشود اما یوآن آن به درهم تبدیل شده و سپس خرج میشود! اتکای صادرات کشور به دبی نیز واضح است. حتی در تسویه مالی با عراق و افغانستان هم، درهم دبی است که کار اصلی را انجام میدهد. این وضعیت وابسته باعث شده تا امکان ارائه پاسخ جدی و جلوگیری از پیشروی شیخنشین جنوبی بسیار محدود شود و اساسا کسی در تهران اراده جی برای آن را نداشته باشد.
طرف مقابل اما با تعریف بازی مالی برای روسیه، بازی تجاری برای چین و هند و بازی امنیتی برای آمریکا و اسرائیل توانسته آنها را دور توهم خود جمع کند.
پولطلا حافظ عزت کشور
درصورتی که روند پولطلایی شدن کشور تسریع شود، کشور هم از نوسانات نرخ جهانی طلا مصون می شود و هم در مبادلات از ایجاد واسطه های بی دلیل خودداری می کند. عزت قربانی ریال نخواهد شد و امنیت کشور فدای ثروتمندان نمی شود.
اخراج تمامی اماراتیها از جزایر ایران و اجرای ماده 61 برنامه هفتم درباره این جزایر بعد از این قابل اجرا خواهد بود.