رشد تولید ثروت در تمام جوامع لزوما به معنی رشد واقعی تولید نیست! در واقع پول اعتباری و رباخواری و قمار (بانک و بورس) در کنار کلاه برداری های مالی به عامل اصلی رشد ثروت در برخی جوامع تبدیل شده اند. همچنین رشد صنعت گردشگری هم در بسیاری از جوامع مبتنی بر نگاه کالایی به زن است که اثرات منفی دراز مدت خود را در سال های بعد نشان خواهد داد.
رشد واقعی تولید در جوامع غربی و غرب زده هم عمدتا توسط همان سیستم ربا، قمار و کلاه برداری ایجاد می شود. همانطور که شرکت های بزرگ فناوری غربی هم عمدتا به همان سیستم ها وابسته است. بطور مثال موسس مایکروسافت یک دلال بزرگ بوده که در زمانی مناسب اقدام به استخدام برنامه نویسان کرده، یا موسس شرکت تسلا یک دلال جواهرات بوده است (سارق منابع کشورهای آفریقایی).
در واقع در سیستم غرب زده همواره بیشترین سود با دلال ها، ربا خواران، قمار بازها و افراد مشهور (مبلغان مصرف گرایی) است.
در مقابل ذات سیستم پولطلا رشد دهنده تولید واقعی و مخالف واقعی با گسترش دلالی های مضر، ربا و قمار است. علاوه بر این حتی مصرف گرایی را هم کاهش می دهد.
رشد تولید ثروت و جذب سرمایه
در سیستم پولطلا نگهداری محصولات عمدتا سودی ندارد چون تورمی وجود ندارد که با گذر زمان قیمت ها رشد کند. پس احتکار و دلالی های بی مورد یک کالا معنایی ندارد. همین عامل بخش بزرگی از سرمایه ها را به سمت تولید می برد.
خرید زمین، طلا، ارز و … در جامعه پولطلایی معنایی ندارد و تنها راه سرمایه گذاری تولید است.
علاوه بر این شغل های کاذبی مانند دلال املاک، بازار های سیاه خودرو و … هم دیگر رشدی نخواهند داشت.
در کنار همه اینها تولید کننده و کارگر به درآمد واقعی می رسند و رشدشان زیاد می شود.
در کنار همه موارد، فکر تولید کننده در شرایط پول اعتباری بخصوص پول ضعیفی مانند ریال بیشتر به سمت دلالی است تا رشد کیفیت و کمیت محصولات. ولی در جامعه پولطلایی دلالی سود چندانی ندارد و تولید کننده باید برای سود بیشتر به سمت کیفیت و کمیت بیشتر حرکت کند.
توزیع عادلانه ثروت
در یک جامعه پولطلایی به دلیل واقعی شدن تولید، توزیع ثروت هم عادلانه تر خواهد شد. علاوه بر این حسابداری پولطلایی، انضباط مالی را رشد می دهد و با کاهش فسادهای مالی توزیع عادلانه ثروت هم بیشتر خواهد شد.